Orbecta v3.3— De dag dat ik besloot dat beter niet altijd meer betekent.
De dag dat ik besloot dat beter niet altijd meer betekent.
Vandaag heb ik een groot deel van de AI-laag van Orbecta opnieuw ingericht.
Niet omdat er iets kapot was. Niet omdat klanten daarom vroegen. Maar omdat er inmiddels sterkere modellen beschikbaar zijn en ik vind dat een procurement-platform waarop mensen beslissingen baseren, moet draaien op het beste gereedschap dat beschikbaar is.
Toch ging deze dag uiteindelijk niet over AI.
Het ging over oordeel.
Vijf van de zes AI-functies binnen Orbecta draaien nu op het meest capabele model dat beschikbaar is. De claim-analyse, Pro Scan, contractanalyse, war room-prep en cluster-synthese zijn allemaal geüpgraded.
Maar één functie bleef bewust onaangeroerd.
De auto-fill die metadata uit contracten haalt.
Niet omdat ik het vergeten was. Juist omdat ik er bewust naar gekeken heb.
Een datum uit een contract halen vraagt geen zwaar model. Een contractnummer herkennen ook niet. Daar levert een duurder model nauwelijks extra kwaliteit op. Alleen extra kosten.
Misschien was dat wel de belangrijkste beslissing van de dag.
Niet alles beter maken omdat het kan.
Steeds opnieuw dezelfde vraag stellen:
Voegt dit echt waarde toe voor de gebruiker, of bouw ik het omdat ik het technisch interessant vind?
Die vraag kwam meerdere keren terug.
Ik besloot een extra nachtelijke synthese-run niet te bouwen. Niemand zou die lezen terwijl mijn klanten slapen.
Ik besloot een review-functie voor war room-preps niet te bouwen. In de praktijk zou ik die zelf waarschijnlijk nooit gebruiken.
Ik besloot een document dat al goed genoeg was niet verder te optimaliseren.
Vroeger had ik ze alle drie gebouwd.
Vandaag niet.
Dat voelde als vooruitgang.
Niet omdat de techniek beter werd, maar omdat mijn oordeel beter werd.
Er was ook een moment waarop ik zelf even terug moest in de geschiedenis van Orbecta.
Ik ontdekte dat er twee versies van dezelfde contractanalyse-functie bestonden. Een oude en een nieuwe. Allebei actief. Allebei gedeployed.
In plaats van te gokken ben ik teruggegaan naar de logs, de webhooks en de daadwerkelijke aanroepen om precies te begrijpen welke versie live stond.
Dat klinkt misschien als een klein detail.
Maar het herinnerde me eraan dat Orbecta inmiddels geen project meer is dat ik volledig uit mijn hoofd ken. Het is een product geworden met geschiedenis, keuzes, iteraties en lagen die zich over maanden hebben opgebouwd.
Af en toe moet je niet alleen nieuwe dingen bouwen.
Af en toe moet je ook opruimen.
Vandaag heb ik daarnaast het ritme van de intelligence-scans opnieuw ingericht rondom de wereldwijde werkdag.
Een vroege Europese scan.
Updates gedurende de dag.
En een avondscan die de volledige Amerikaanse handelsdag meeneemt.
Het doel is simpel:
Wanneer een procurement- of supply chain-professional zijn laptop opent, moet het belangrijkste al voor hem klaarstaan.
Niet eerst twintig websites bezoeken.
Niet eerst nieuws verzamelen.
Niet eerst verbanden leggen.
Gewoon beginnen met werken.
Eigenlijk zoals een ochtendkrant vroeger werkte.
Alleen dan voor procurement.
Tot slot heb ik stilgestaan bij iets waar veel softwarebedrijven pas laat over nadenken: verantwoordelijkheid.
Orbecta verwerkt contracten, leveranciersinformatie en bedrijfsdata. Dat brengt een verantwoordelijkheid met zich mee die verder gaat dan techniek.
Die data sla ik veilig op — zonder opslag zou het platform niet kunnen werken. Dat is vanzelfsprekend.
Maar minstens zo belangrijk is wat je níét doet.
Ik gebruik die data bewust niet voor iets anders dan waarvoor de klant 'm geeft.
Ik wil dat Orbecta slimmer wordt. Ik wil dat het platform steeds betere inzichten genereert. Maar als dat ooit gebeurt op basis van klantdata, dan moet dat op de juiste manier gebeuren: geanonimiseerd, geaggregeerd en altijd met het belang van de klant voorop.
Niet omdat regelgeving dat zegt.
Maar omdat vertrouwen het belangrijkste product is dat een platform als Orbecta uiteindelijk verkoopt.
Wat ik vandaag leerde als founder
Het schrijven van code is niet het moeilijkste onderdeel van bouwen.
Het moeilijkste onderdeel is bepalen wat je níét bouwt.
Techniek creëert mogelijkheden.
Oordeel creëert waarde.